اینولین

یکی از انواع اصلی اینولین آلفا اینولین است که رایج ترین شکل آن است و در ریشه کاسنی، کنگر اورشلیم و غده گل محمدی یافت می شود. آلفا اینولین ساختاری خطی دارد و از زنجیره‌ای از مولکول‌های فروکتوز که به هم مرتبط هستند تشکیل شده است. در نظر گرفته می شود که شاخص گلیسمی پایین تری نسبت به سایر کربوهیدرات ها دارد که آن را برای افراد مبتلا به دیابت یا هیپوگلیسمی مناسب می کند. نوع دیگری از اینولین بتا اینولین است که در مقایسه با آلفا اینولین دارای ساختاری منشعب است. بتا اینولین کمتر رایج است و در برخی از ارقام کنگر فرنگی اورشلیم یافت می شود. وزن مولکولی بالاتر و خواص فیزیولوژیکی متفاوتی نسبت به آلفا اینولین دارد. علاوه بر آلفا اینولین و بتا اینولین، انواع دیگری از اینولین وجود دارد که طول زنجیره و درجه پلیمریزاسیون متفاوتی دارند. اینولین با زنجیره کوتاه که با نام الیگو فروکتوز نیز شناخته می‌شود، از زنجیره کوتاهی از مولکول‌های فروکتوز تشکیل شده است و اثر پری بیوتیکی مشابه اینولین با زنجیره بلند دارد، اما محتوای کالری کمتری دارد. اینولین با زنجیره بلند به مولکول های اینولین با درجه پلیمریزاسیون بالاتر اشاره دارد و گزارش شده است که دارای مزایای فیزیولوژیکی اضافی مانند کاهش سطح کلسترول خون است.

اینولین و اولیگو فروکتوز هر دو فیبرهای پری بیوتیکی هستند که اثرات مفیدی بر سیستم گوارشی دارند، اما در ساختار و خواص متفاوت هستند. اینولین گروه متنوعی از فروکتان‌ها است که در بسیاری از گیاهان یافت می‌شود و طول زنجیره متغیری از کوتاه تا بلند دارد. اینولین با تامین غذا برای باکتری های مفید روده، رشد پروبیوتیک ها و حمایت از منظم بودن روده، به عنوان یک فیبر پری بیوتیک عمل می کند. همچنین نشان داده شده است که باعث افزایش جذب مواد معدنی و کاهش سطح کلسترول می شود. اینولین معمولاً به عنوان یک مکمل غذایی استفاده می شود و در بسیاری از غذاها و نوشیدنی های کاربردی یافت می شود. الیگوفروکتوز که به نام اینولین با زنجیره کوتاه نیز شناخته می شود، زنجیره کوتاهی از مولکول های فروکتوز است که به یکدیگر متصل شده اند. ساختاری مشابه با اینولین دارد اما طول زنجیره کوتاه تری دارد. الیگوفروکتوز در مقایسه با اینولین دارای کالری کمتری است و نشان داده شده است که اثرات پری بیوتیکی مشابه اینولین با زنجیره بلند دارد. الیگوفروکتوز معمولاً به عنوان یک افزودنی غذایی برای تأمین فیبر و تقویت منظم روده استفاده می شود و همچنین در برخی از غذاها و نوشیدنی های کاربردی یافت می شود. تفاوت اصلی بین اینولین و اولیگو فروکتوز طول زنجیره آنها است. اینولین دارای طول زنجیره متغیر است که از کوتاه تا بلند متغیر است، در حالی که اولیگو فروکتوز دارای طول زنجیره کوتاه است. این تفاوت بر خواص فیزیولوژیکی آنها تأثیر می گذارد، به طوری که الیگو فروکتوز دارای محتوای کالری کمتر و سرعت تخمیر سریعتر در روده در مقایسه با اینولین است. با این حال، هر دو اینولین و الیگو فروکتوز با افزایش رشد پروبیوتیک ها و حمایت از منظم بودن روده، اثرات مفیدی بر سیستم گوارش دارند.

اینولین یک ترکیب طبیعی است که به وفور در ناحیه ریشه گیاهانی مانند موز، سیب زمینی شیرین و ریشه پیکان یافت می شود. این یک کربوهیدرات پیچیده است که از چندین مولکول گلوکز به هم مرتبط ساخته شده است. این ساختار منحصر به فرد به اینولین مجموعه خاصی از خواص فیزیکی و شیمیایی می دهد که آن را به یک ترکیب مهم در بدن انسان تبدیل می کند. اینولین در بدن توسط آنزیم اینولیناز که در روده کوچک وجود دارد ساخته می شود. از قند ساده، فروکتوز، از طریق یک سری واکنش های شیمیایی تولید می شود. این واکنش ها شامل تبدیل فروکتوز به اینولین است که سپس در کبد و سایر قسمت های بدن ذخیره می شود. یکی از عملکردهای کلیدی اینولین تنظیم سطح قند خون است. با کنترل فعالیت آنزیم ها در کبد و روده کوچک به تنظیم آزاد شدن گلوکز از کبد به جریان خون کمک می کند. این به حفظ سطح قند خون پایدار و جلوگیری از ایجاد هیپرگلیسمی یا هیپوگلیسمی کمک می کند. همچنین نشان داده شده است که اینولین در تنظیم سنتز پروتئین ماهیچه ای نقش دارد و ممکن است پیامدهایی برای درمان بیماری های تحلیل رفتن عضلات مانند کاشکسی سرطان داشته باشد.